Gisteren 5 juli was het zover.. Al iets na half 8 landde mijn vliegtuig in Brussel/Zaventem, een halfuurtje vroeger dan gepland. Samen met de andere AFS-ers op onze bagage gaan wachten, en toen iedereen zijn 2 valiezen gevonden had, hebben we ons samen naar de uitgang begeven..

De deuren gingen nog maar net open of van alle kanten hoorden we geroep en geschreeuw. Een super grote groep mensen stond voor ons, sommigen met een grote glimlach, anderen met toch een beetje angst in de ogen, en enkelen ook met wat tranen op de wangen..

Al snel zag ik ook mijn mama en papa staan, er direct naartoe gegaan en ze eens een stevige kunffel gegeven. In hun ogen zag ik de traantjes komen, maar groter was de vreugde die erin te lezen stond.. Hun dochter was na een jaar eindelijk terug thuis!

Jaja, ik ben weer thuis.. Ons klein belgenlandje.. Zal voor mij nu wel een periode worden van aanpassen en alles en iedereen weer leren kennen, maar dat was te verwachten. Kijk er nu al naar uit om jullie allemaal nog eens te zien en te horen wat jullie zo allemaal hebben uitgespookt dit jaar..

Bij deze wil ik jullie allemaal toch ook nog even super hard bedanken voor de mails die jullie me het afgelopen jaar gestuurd hebben, de brieven, de smsjes en msn-gesprekken. Vond het elke keer super om iets van jullie te horen, het deed me deugd!

Tot binnenkort allemaal..

Kus, Tiot.

Jullie meestgestelde vraag van de laatste weken: "Wanneer kom je terug naar ons klein belgiën-landje?"

Wel, al sinds geruime tijd staat die datum vast, maar ik wilde die bewust nog niet op mijn weblog zetten,  enerzijds om jullie nog een beetje langer in spanning te houden, anderzijds zodat die dag voor mij niet al te dichtbij zou lijken.. Maar nu kan ik er niet meer onderuit en wordt het tijd om het bekend te maken.

Mijn D-day is gepland in exact 1 maand.. Na bijna een jaar zal ik op 5 juli weer voet zetten op belgische bodem. Volgens mijn planning zou ik rond half 9 s’morgens moeten aankomen in Zaventem, al blijft dat afwachten met de festiviteiten voor 4 juli in Amerika (= ik reis over Atlanta).

Dus, zij die willen zijn van harte welkom om me te komen opwachten. Verras me zou ik zeggen!

Tot binnenkort!

Tiot.

Woensdag 7 mei was het nog eens tijd voor een bijeenkomst van AFS. Rond de middag samen met de andere meiden van Guararé – La Enea richting Santiago vertrokken, waar alle AFS-ers van de centrale provincies verwacht werden. Rond 4h, toen we allemaal aangekomen waren, allemaal samen de bus riching Santa Fe genomen, waar de echte bijeenkomst plaats zou vinden. Na een 2tal uur aan het ‘heem’ aangekomen en ons beginnen installerren. De volgende dag was het dan tijd voor de grote bespreking: we moesten onze mening geven over onze ervaringen hier in Panama, de verschillen in cultuur, onze gastgezinnen en last but not least AFS Panama. In totaal was het een groepsgesprek van meer dan 4h maar we hebben ons ondertussen nog wel geamuseerd. Vrijdag morgen in Santa Fe dan terug de bus huiswaarts genomen en ergens in de late middag thuis aangekomen.

Zondag was weer één van die leuke familiedagen. Rond de middag zijn we met z’n alle naar het strand van El Puerto vertrokken. Daar op aandringen van klein broertje JJ even met papa en Mary baseball gespeeld op het strand. De ploegen waren JJ en papa tegen Mary en ik, en mama was de ‘cameraman’ van dienst. Leuke foto’s en (bewogen) filmpjes waren het resultaat. Rond 5h samen naar een restaurantje vlakbij gegaan, waar papa en ik meteen getrakteerd werden op cerveza, niet slecht. Na de eerste 2 pintjes op kosten van’t huis, kwamen er nog 3, en nog 2, en nog 3 meer.. Tussendoor ook nog pescado con patacones gegeten, hmm! Toen het tijd was om naar huis te gaan was mijn papa gelukkig toch slim genoeg om Mary te laten rijden, dus we zijn nog veilig thuisgeraakt.

Dinsdag 13 mei was het een spannende dag voor mijn klein broertje. In zijn schooltje werd die dag de schoolpresident verkozen, de vertegenwoordiger van het schooltje. Voor die verkiezingen waren er 2 kandidaten, waarvan mijn broertje er 1 was. Wij hadden op voorhand al afiches gemaakt en hij had snoepjes uitgedeeld aan alle kindjes om stemmen te winnen, maar de uitslag stond nog niet vast. Samen met mama en Rickin naar het schooltje gegaan toen ze de stemmen aan het tellen waren, de uitslag: 54 stemmen voor JJ en 12 voor ander jongetje.. JIPPIE, JJ had gewonnen! Snel even koekjes en fruitsap gaan kopen voor al de kindjes en dat dan beginnen uitdelen, en blij dat ze waren! En mijn broertje, fier dat hij was met zijn diploma van ‘Presidente de la escuela 2008′.

s’Middags met mijn mama even naar Las Tablas gaan winkelen, echt gezellig. Ze heeft me ook eens meegenomen naar een winkel waar ze uitsluitend spullen uit de Verenigde Staten verkopen maar dan veel goedkoper. En geloof het of niet: ze verkopen er zelfs spullen van H&M ! Toen ik het aan de meisjes van Duitsland hier in de buurt vertelde, vielen ze bijna achterover van verbazing. Op 1 vraag wilden ze allemaal een antwoord: ‘Waar is die winkel???’

Na een rustige week was het zaterdag nog eens tijd om met het gezin op stap te gaan. Met zen alle (behalve Rickin) naar Guararé gegaan, waar het feest was. Het was ‘La Presentación de la Reina de la Mejorana 2008, wat een spectacel. Eerst moest de oude Reina haar dansje doen, daarna de nieuwe en op het einde samen in groep. En als hoogtepunt was er het optreden van Isabel Wille, la chica de Alemania quien aprendio a tocar la mejorana. Dinah en ik stonden op de eerste rij om filmpjes en foto’s te maken, echt zalig. Na haar optreden moest ze zelfs een interview geven voor een plaatselijke tv-zender, ben benieuwd..

Nog eens een rustige week gehad, enkel vrijdag avond echt iets speciaals gedaan. Het was de verjaardag van nicht Aurelys, dus ons zessen de auto in en naar haar thuis gereden om het te gaan vieren. En alhoewel dat ik ondertussen al wel gewend ben aan het ‘panameese uur’ deze keer ging het toch net te ver.. Iedereen was uitgenodigd om vanaf 7h te komen vieren, maar de eerste gasten kwamen pas iets na 9h aan.. Amai, panamezen en stiptheid, dat is toch nog steeds een slechte combinatie! Uiteindelijk nog wel een leuk feestje geworden, met vooral héél veel eten: salchicha con pan, yuca con pollo, dulce.. Maar het was gezellig en het feestvarken had het naar haar zin!

Maar de rust van de voorbije week was snel vergeten toen het weekend begon. Zaterdag rond de middag had ik afgesproken om samen met Isabel de bus te nemen om naar Panama te gaan voor een aantal dagen. Daar aangekomen direct met Nely afgesproken en naar het appartement van haar nicht gegaan, waar we allemaal samen zouden logeren. Meteen haar nicht Jiseth en huisgenoten Rita en Maria leren kennen, alledrie wel vriendelijke en leuke meisjes. Na een korte babbel ons allemaal klaar beginnen maken om uit te gaan. Op het programma van de avond: feestje in een Chiva (= feestbus) en daarna één van de betere discotheeks in Panama, namelijk The Gallery. Amai, wat een avond, was echt een goed feestje.

Zondag dan ook uitgeslapen aangezien het vrij laat/vroeg geworden was. Rond de middag ons beginnen klaarmaken om op stap te gaan. Samen met Maria en twee van haar vrienden zijn we op een tour in Panama City gegaan: La Central – Casco Viejo – Cerro Ancon – El mirador de Pedro Miguel – Casino Majestic. En allemaal in auto, dus taxi of bus moesten we niet betalen, lekker goedkoop. s’Avonds naar het appartement van de 2 vrienden gegaan, daar wat zitten babbelen, samen patacones y salchica gemaakt en nog 2 films gekeken. Een rustige maar gezellige avond..

Maandag was het shop-dag! Nog eens terug naar La Central gegaan, deze keer met Jiseth en Nely en Isabel, om daar op koopjes-jacht te gaan. Leuke middag, een aantal goede deals kunnen maken en tussendoor ook genoten van een milkshake van .. cornflakes! Ongewone combinatie maar de smaak mag er wel zijn, hmm.. s’Avonds onder ons 3 naar de cinema gegaan, 21 Blackjack gaan kijken, nog wel een toffe film. Toen we thuiskwamen nog even een babbelke gedaan met Rita en Jiseth, en nog eens vroeg gaan slapen.

De volgende dag dan onze spullen weer bij elkaar gezocht en rond de middag afscheid genomen van de zusjes Maria en Rita. Jiseth ging nog even met ons mee naar Albrook, waar we nog even rondgelopen hebben en dan uiteindelijk rond iets voor 5h de bus naar huis genomen hebben. Het weekend was snel voorbij gegaan, maar het was weer een goeike!

Na mijn surfweekendje weer een gewone (vrij saaie) week les gehad in unif. En nog steeds, na 1 maand les, zijn er nog steeds proffen die niet komen opdagen.. Deze week wel voor de eerste keer engelse les gehad, amai. Laat ons zeggen dat de leerstof die ze hier in het 2de jaar unif zien dezelfde is als wat in België in het 2de middelbaar gegeven wordt.. Pure basis dus, al vonden de meesten dat al moeilijk genoeg (en verstonden de meesten er niet eens de helft van wat de prof zei..)!

Zaterdag was het tijd om nog eens op stap te gaan, deze keer met broer Rickin en zus Mary richting Panama getrokken. Daar was het die avond de 4de baseball-wedstrijd tussen Los Santos en Chiriqui, dus dat beloofde wel de moeite te worden. Voor het eerst ook een baseball-wedstrijd gezien in een echt en groot stadion, amai. Het was wel eens de moeite om 4h in de bus te zitten om dan 3h wedstrijd te zien en dan terug 4h huiswaarts te keren. En natuurlijk, Los Santos heeft de wedstrijd gewonnen: 3-2 was de eindscore!

Zondag avond had ik mijn familie uitgenodigd om allemaal samen pizza te gaan eten in Las Tablas, en blij dat ze waren (vooral mijn broertje)! De rede? Een klein bedankje voor de 2 maand dat ik bij hen woonde en me zo goed voel bij hen. Het klinkt misschien raar, maar op die korte tijd hebben ze allemaal al een plekje in mijn hart verovert, stuk voor stuk zijn het schatten van mensen!

Daarna een paar mindere dagen gehad, voelde me een beetje ziekjes.. Ik kon amper eten, en als ik dan toch iets at, had ik erna altijd super veel buikpijn.. 3 dagen was dat zo, donderdag voelde ik me eindelijk een beetje beter, werd tijd. Woensdag avond was het wel even klein feestje: Los Santos had weer van Chiriqui gewonnen en was kampioen geworden van de Centrale Baseball Liga. Nu was het wachten op de grote finale tussen Los Santos en Veraguas (die al eerder kampioen van de Amerikaanse Baseball Liga geworden was) om te weten wie nationaal kampioen zou worden, spannend!

Donderdag en zaterdag avond waren nog 2 avonden dat we met de hele familie op stap gingen. De Feria van Azuero was donderdag begonnen en dat was rede genoeg voor een avondje uit. 10 dagen lang duurd het ‘feest van Azuero’ in Los Santos dus daar moeten we van profiteren. En er is echt alles: standjes waar ze dingen verkopen om te eten en te drinken, kleine winkeltjes waar ze spullen verkopen uit andere landen van Centraal- en Zuid-Amerika, kraampjes waar je blikjes omver moet gooien en zelfs een klein pretpark! Dat was natuurlijk het favoriete deel van mijn broertje, dus daar hebben we ook het grootste deel van de tijd rondgelopen. Barco Pirata, Caritos Locos, Bailarina, Casa de Fantasma, Kamikaze, … ze waren er allemaal. En hoewel mijn broertje heel stoer ook overal mee in wou, je zag vaak de angst in zijn ogen..

Wat een onschuldige zondagmiddag zou worden, was al snel uitgedraaid in een heus schmink-festijn.. Hoe het allemaal begonnen was? We zaten gezellig met heel het gezin buiten een beetje te babbelen, tot mijn papa in zijn hangmat in slaap gevallen was.. Dan kreeg mijn zus het genieuze idee om hem te beginnen schminken terwijl mijn broer alles op video vastlegde! Lippenstift, oogschaduw, blos op de wangen hoorden er allemaal bij.. En daarna, toen we 21 begonnen te spelen was de inzet ongeveer dezelfde: wie verloor moest geschminkt worden! Op het einde van de middag had iedereen wel zijn portie make-up gekregen, super grappig!

Dinsdagavond ben ik nog eens met broer en zus en 2 vriendinnen naar een baseball-wedstrijd gaan kijken, deze keer in Las Tablas, Los Santos – Veraguas. Maar om eerlijk te zijn was dat een vrij saaie wedstrijd.. Het duurde vrij lang vooraleer punten werden gemaakt en veel was het niet. Uiteindelijk zijn we dan ook nog verloren met 4-1, oeps! Wel leuk, toen ik thuiskwam zeiden mijn mama en broertje dat ze me op tv gezien hadden! Jippie, ik ben in Panama op tv gekomen! En al heb ik het zelf niet gezien of gemerkt, ik ben er toch fier op!

Donderdag 1 mei, ook hier in Panama voor iedereen een vrije dag, niet slecht dus. Wel vroeg opgestaan omdat ik samen met Isabel en Nely een klein tripje ging maken. De bestemming: Piedra de Farallon, een eiland dat enkel bestaat uit rotsen maar waar veel verschillende vogels en andere diersoorten leven. Toen we daar na drie kwartier varen aankwamen, konden we jammer genoeg niet aan ‘land’ gaan omdat de golven te wild waren om aan te meren.. Dan er maar even rondgevaren, snel wat foto’s genomen en dan teruggekeerd. Daarna nog snel even de rivier opgevaren om manglare te zien en ook een aantal speciale volgels, maar rond de middag was ik alweer thuis.

‘sAvonds was het wel een belangrijke avond: de 6de wedstrijd tussen Los Santos en Veraguas. Als Los Santos deze keer zou winnen dan zouden ze Nationaal Kampioen worden. En ja hoor, na 4h spelen en met een eindscore van 9-3 was het zover: Los Santos Campeon!

Zaterdag avond was ‘uitgaans-avond’. Nog eens met het hele gezin naar de Feria gegaan, was de voorlaatste dag dus we moesten er van genieten toen het nog kon. Deze keer niet met kleine broer in één of andere attractie gekropen, maar rond 9h met Nely naar PH gegaan. Daar was het feestje al volop bezig, dus al snel in de stemming gekomen. Een leuke avond, één van de betere feestjes!

Zondag was het de laatste dag van de Feria, dus er dan nog maar eens naartoe gegaan samen met Isabel en Nely. Deze keer niet om te gaan feesten maar om te gaan shoppen (souveniers ed).. Dat moet af en toe ook eens gebeuren, dus dat was wel leuk. En het was een goeie afsluiter van de Feria de Azuero!

Tiot.

Na die onvergetelijke uitstap naar San Blas was het gedaan met het ‘vrije’ leven.. Maandag 24 maart was mijn ’1 september’.. Samen met mijn vrienden van vorig jaar ben ik het 2de jaar Architectuur begonnen in de universiteit van Chitré. Mijn eerste week samengevat: geen les! De meeste proffen kwamen niet, en als ze wel kwamen gaven ze een kort overzicht van wat we allemaal in hun vak zouden leren.

Na een saaie week in de unif dan toch maar besloten om nog eens een weekendje op stap te gaan, ik kan niet laten.. De bestemming: playa Venao. Net als vorig jaar werd de Reef Latin Classic Pro in Panama gehouden, iets dat ik niet kon missen. Zoals de naam het zegt is het een surfwedstrijd waar enkel de beste surfers van Latijns-Amerika aan mogen deelnemen. Samen met Rickin en Nele (Duitse AFS-studente) er ons tentje opgezet en genoten van het surfspectakel. Zaterdag avond was er ook de Miss Reef -wedstrijd, de echte rede waarom de meeste mannen een weekendje naar Playa Venao waren afgezakt, zo ook mijn broer. 7 beauty’s uit Latijns-Amerika streden om de welbegeerde titel van Miss Reef 2008. Een jury die bestond uit 10 van de betere surfens/surfsters ter wereld besloten uiteindelijk dat de Costaricaanse Aileen Crespo surfbabe 2008 zou zijn. De meeste mannen uit het publiek waren het niet met de jury eens, maar goed, het oordeel was geveld. Maar ondanks de ontgoocheling van vele mannelijke toeschouwers brak het feest er al snel los, tot in de vroege uurtjes. Zondag morgen zelf nog een beetje ‘surf-les’ gekregen en mijn vreugde was groot toen ik voor de allereeste keer recht kon staan op mijn surfbord! Een vreugde-dansje en een paar kreten van plezier, woohoow!

Maandag was het weer ‘naar-unif-gaan-dag’, maar omdat ik nu in de namiddag les heb dacht ik wel dat ik nog kon uitslapen. Wat me echter vroeger wakker maakte dan verwacht was.. een explosie! En nog geen kleine knal, zowel mijn zus als ik schoten recht uit ons bed, zo luid was het. Blijkbaar had er in het vuurwerkfabriekje iets verderop een doos vuurwerk vuur gevat en was aller er ontploft.. Resultaat: 3 mensen die er werkten hadden brandwonden, waarvan 1 zo ernstig verbrand was dat hij naar Panama gebracht moest worden.. Een ongewoon begin maar voor de rest weer een rustige week les, nu ja, voor zo vaak de proffen kwamen opdagen..

Zaterdag was er sinds heel lang nog eens een AFS-activiteit, deze keer in Aguadulce. Het was een dag waarop alle AFS-ers met hun familie waren uitgenodigd, dus ik verwachte veel volk. Het minder leuke was dat we ervoor al om 6h moesten vertrekken en dus heel vroeg uit ons bed moesten.. Daar aangekomen kregen we meteen ontbijt, maar daarna was het wachten, wachten en nog eens wachten aangezien de ‘echte’ activiteit pas rond de middag begon. Die  activiteit was een 4-delige wedstrijd waaraan de verschillende AFS-comités aan mochten deelnemen: kleren van krantenpapier, mooiste hoed, grootste muzikale talent en beste dansact. Mijn broer waagde zijn kans bij ‘grootste muzikale talent’, maar hij eindigde op de 2de plaats, jammer! Gelukkig heb ik het allemaal op film, dus we kunnen er nog lang van nagenieten!

Zondag met hele gezin ‘s middags nog eens samen naar het strand gegaan, deze keer Playa Uverito in Las Tablas. Rustige middag maar wel heel leuk en gezellig. Het was toen net ook de dag dat ik 2 maand in dit gezin woonde, en ik moet zeggen, ik voel me er echt thuis. Jammer dat ik hen niet sneller heb leren kennen, mijn jaar zou er heel anders uitgezien hebben denk ik.. Maar goed, nu nog genieten van de laatste 3 maand dat ik ben hen kan wonen en een deel ben van hun gezin, heerlijk!

En zoals jullie al wel kunnen raden: weer een doodgewone week les. Alhoewel, woensdag was toch wel een beetje speciaal.. Mijn kleine broer JJ wilde mee naar de unif, om te zien wat ik er allemaal moest doen en hoe de lessen waren ed. Wel, voor mij was dat geen probleem dus heb ik hem maar met me meegenomen. Aangekomen op de unif gingen zijn ogen nogal open: zo groot, zoveel mensen.. Zijn eerste les was ook wel een hele belevenis, mijn klasgenoten stelden heel de tijd vragen aan hem en zelfs mijn prof wilde vanalles over hem weten! Toen we tegen 5h terug naar huis gingen was hij moe maar wel heel blij dat hij het eens had mogen doen, en fier dat hij was dat hij voor zijn broer of zus al eens les had gevolgd op de unif! Voorlopig had hij er nog plezier in, afwachten wat het gaat zijn als het voor echt zal zijn!

Weekend, dus weer tijd om nog eens op stap te gaan! Deze keer stond er een surf-weekendje op het programma met 2 panameese vrienden, Richardo en Moise. Zaterdag rond 5h de bus genomen richting Aguadulce, ‘s avonds daar even gaan poolen en daarna uitgegaan in een plaatselijke bar/discotheek. Zondag morgen dan de bus genomen om naar strand te gaan een uurtje verderop, en golven dat er waren! In het begin zag ik het niet echt zitten om te surfen, maar tegen de middag werden ze wat kleiner en was het dus tijd voor mij om aan mijn ‘training’ te beginnen. Goed geamuseerd, maar na bijna 4h was het voor mij toch genoeg geweest. Zo moe dat ik was, ik kon amper nog op mijn benen blijven staan.. Rond 9h dan bij Richardo thuis aangekomen, snel iets gegeten en voor het slapen gaan samen nog een filmpje gekeken. Maandag morgen in Aguadulce dan weer een bus richting Guararé genomen, maar pas na de middag thuis aangekomen. En omdat ik nog wel een beetje moe was besloten om een dagje niet naar de unif te gaan maar rustig thuis te blijven.. Hmm, zalig die verlengde weekends!

Tiot.

En we gaan weer eens 2 weken terug naar het verleden.. Het weekend van 8-9 maart was ik in Panama voor een beetje site-seeing. Zaterdag ben ik samen met Isabel naar Esclusas de Miraflores getrokken, of voor de niet-spaans-sprekende onder ons naar de Miraflores-sluizen van het Panamakanaal. Wat er daar te zien was? Eerst kregen we een korte film te zien over het ontstaan van Panama en zijn kanaal. Daarna mochten we een bezoek brengen aan het museum, eveneens over het ontstaan van Panama en de bekende waterwegen. En als laatste was er natuurlijk het kijken naar de ‘zeereuzen’ die er passeerden en door de sluizen moesten om hun reis verder te kunnen zetten naar weet ik veel waar allemaal. Amai, super interessant en heel indrukwekkend! Ik had nooit gedacht dat die schepen zo groot en hoog waren, ze doen hun naam echt alle eer aan. En, uiteraard kon ik het me niet permiteren om daar nooit naartoe geweest te zijn terwijl ik er een jaar op slechts een paar uur vandaag heb gewoond! Weer iets dat ze me niet meer kunnen afnemen!

Zondag stond er een bezoekje aan Panama Viejo op het programma, de ruïnes van de oude stad. Eerst het museum eens binnengegaan, beetje historische kennis opgedaan, en daarna de ruïnes gaan bekijken met als hoogtepunt de bekende toren. De nodige foto’s genomen en dan met busje terug naar Albrook, waar ik afscheid moest nemen van Isabel. Terwijl zij op bus richting huis zat, zat ik in een leren ligzetel in de cinema naar de film ‘Antes de Partir’ (in het engels ‘The Bucket List’) te kijken, wat een luxe. Voor de prijs van een normaal ticket in België kan je hier in de VIP-zaal van super veel luxe genieten.. Niet direct iets waar ik een gewoonte van ga maken, maar wel eens leuk om te doen!

De volgende morgen al vroeg uit de veren.. Om 5h zat ik al op de bus richting de Terminal, waar ik met Jeroen had afgesproken voor onze volgende uitstap. Van de terminal namen we de taxi naar het treinstationeen beetje verder om vandaar de ENIGE trein van Panama naar Colon te nemen. Een uurtje op de trein, genoten van het uitzicht, foto’s genomen van de omgeving en dan aangekomen in Colon, de gevaarlijkste stad van Panama. Daar meteen een bus genomen naar Portobello, een klein dorpje aan de Atlantische oceaan. Ook daar waren oude neerzetting, nog uit de tijd van de piraten, waar we mooie foto’s van konden nemen. Na een paar uurtjes in dat dorpje rondgelopen te hebben de volgende bus genomen richting de eigenlijke bestemming: Isla Granda. Een relatief klein eiland met prachtig witte stranden, helder blauw water en ongerepte natuur. Hetgeen we daar gedaan hebben: de vuurtoren beklommen (waar je boven een prachtig uitzicht had), de zonsondergang gezien vanop het strand en gezwommen tussen de duizenden kleine visjes.. Dinsdag avond waren we dan weer in Panama City (na een lange en vermoeiende reis op een Diablo Rojo) en konden we er in ons hostel blij maar uitgeput in ons bed kruipen.

Woensdag hadden we een rustig dagje en dat deed wel eens deugd. In de voormiddag waren we naar Parque Metropolitano gegaan, een beetje natuur opgesnoven. Net voor we in Albrook gingen eten ook nog even een bezoekje gebracht aan het museum van antropologie. In de middag gewoon een film gaan kijken in Albrook zelf, chill maar nog wel tof. Ook een rustige avond, beetje zitten babbelen met andere mensen in ons hostel, en dan vroeg gaan slapen.

Weer een nieuwe dag, nieuwe plannen. Vanaf Causeway namen we de boot richting Isla Taboga, een eiland een uurtje van de kust van Panama City. Daar aangekomen eerst een wandeling gemaakt tot aan een uitzichtspunt, heel mooi. Daar ook twee panamezen leren kennen, waar we ook de rest van de dag mee hebben doorgbracht. Rond de middag richting het strand getrokken, babbeltje gedaan met een aantal mensen, best wel gezellig, en voor we het wisten was het al weer tijd om terug te keren naar Panama City. Op een haar na onze boot net nog gehaald, wel een opluchting, amai. Terug op het panameese vaste land naar ons hostel gegaan, een douche genomen, gegeten en richting een 28 verdiepen-tellend kantoorsgebouw gegaan. Van op het dak van dat gebouw dan de zonsondergang op Panama City gezien, echt prachtig.. ‘s Avonds nog naar een salsa-club gegaan, mijn allereerste les salsa gekregen, echt super leuk. Jammer dat ik zoiets niet kan doen waar ik woon, zou heerlijk zijn..

Vrijdag morgen dan nog even met Sarina op pad gegaan, namelijk richting Casco Viejo. Wat rondgewandeld, genoten van de rust en de mooie omgeving, en natuurlijk ook weer foto’s zitten maken. Rond 3h de bus naar huis genomen, 4h zitten niksen en wanneer ik dan eindelijk thuis aangekomen was bijna direct gaan slapen, zo moe was ik. Een zware week maar weer veel nieuwe en mooie dingen gezien!

Zaterdag een niks-doe dagje gehad, thuis gezeten, wat met de kleine broer zitten spelen, babbelke gedaan met de anderen, super chill. Maar ik had het wel nodig want de volgende dag moest ik om 6h al weer in Panama staan, klaar voor de volgende uitstap.. De eerste echte trip met AFS, spannend!

AFS had geregeld om met alle AFS-ers die wilden naar San Blas te gaan, het land van de Kuna Yala. Wat ik er al over gehoord had klonk allemaal veelbelovend: parelwitte stranden, hemelsblauw water en palmbomen, meer dan je tellen kan.. We zijn er naartoe gereden in een stoet jeeps, 5 in totaal, recht door de jungle, echt in drukwekkend. Na een 3tal uur rijden was het tijd voor een uurtje boot, tot we aan ons eiland aankwamen. Hutjes om te slapen, als douche en als toilet, was wel eens leuk om een paar dagen zo te leven.

Zowel maandag als dinsdag naar één van de vele eilanden gegaan, waar we gewoon konden genieten en doen wat we wilden. En ja, het was inderdaad het paradijs dat ze me beloofd hadden waar we terecht gekomen waren.. De laatste avond ook nog naar een dorpje van de Kuna Yala stam gegaan, waar ze voor ons hun traditionele dans showden. Daarna was het natuurlijk ook aan ons.. We mochten hun traditionele kleren aandoen en dan met de mannen van de stam leren dansen. Amai, het was de moeite, we hebben ons goed geamuseerd, veel gelachen ook, weer iets dat me voor altijd zal bijblijven.

Woensdag een hele dag gereisd, ‘s avonds rond 10h eindelijk thuisgekomen. De voorbije dagen waren vrij rustig: eens naar Chitré en Las Tablas gaan winkelen met mijn zus, wat zitten vliegeren met mijn broertje, genieten van mijn laatste dagen vakantie.. Maandag mag/moet ik weer naar school, het zal wel weer aanpassen zijn aan het andere ritme van leven.. Maar, als ik zo terugkijk op mijn 3 maanden vakantie is het toch mooi geweest, ik heb ervan genoten!

Tiot.

PS: VROLIJK PAASFEEST, geniet van de chocolade-eitjes die de paashaas brengt, want dat moet ik hier missen..

Na die week in Santiago weer een aantal rustigere dagen gehad, en om eerlijk te zijn had ik er wel nood aan. Maar de plannen die we aan het maken waren waren minder rustig.. Van woendag 27 februari tot 2 maart gingen Isabel (AFS-er van Duitsland), zus Mari, broer Ricking en ik op kamp. En met kamp bedoel ik ‘back to basic’ in een dorpje Capuri genaamd ergens ver weg van de bewoonde wereld waar we ‘s avonds geen licht hadden en met kaarsjes rondliepen. Het was een kamp geörganiseerd door Panama Verde, dus sliepen we ook met 8 in één tent, lekker dicht op elkaar om de warmte vast te houden..

Op zich kan je het wel vergelijken met een gewoon scouts of chiro kamp van bij ons in België. We speelden spelletjes, aten zo goed als alle dagen hetzelfde en ‘s avonds werden er liedjes gezongen of verhalen verteld aan een groot kampvuur. We waren opgedeeld in verschillende groepen en er waren ook altijd activiteiten waarin de verschillende groepen onderling voor de overwinning moesten strijden. Eén van die activiteiten was een groot spel dat in een rivier gespeeld werd, echt leuk. Maar, na 4 dagen van spel en plezier en weinig slaap was ik toch blij dat ik zaterdag avond weer in mijn bedje kon kruipen, hmm..

Lang slapen zat er echter niet in want om 7h moest ik al weer opstaan voor mijn volgend uitstapje.. Samen met 4 duitse AFS-meisjes van hier in de buurt en 2 vrijwilligers van AFS ben ik voor de 2de keer naar Isla Iguana gegaan. Ik was er begin november ook al eens naartoe gegaan met een aantal belgische AFS-ers, maar omdat het er zo mooi was en ik de kans had om er nog eens te gaan heb ik dat dan ook maar gedaan. (Het goede was dat AFS het hele uitstapje betaalde, enkel de inkom het eiland moesten we bijleggen.) Het strand was nog steeds zo wit en zacht als sneeuw, het water hemelblauw en de zon deed ook weer haar best om er een mooie dag van te maken. En wat het nog meer paradijs-achtig maakte, was dat we super veel fruit hadden om te eten. Watermeloen, appels, bananen, meloen, morañon en veel meer, echt heerlijk. ‘s Avonds op de kosten van AFS ook nog pizza gaan eten, amai het kon niet op! Toen ik rond half 9 dan terug thuis kwam, ben ik wel meteen na mijn douchke dodo gaan doen, ik was doodop, amai! Maar het was weer een mooie en leuke dag geweest, dank je wel AFS.

Maandag niets speciaals gedaan, behalve ‘s avonds dan. Toen zijn we met het hele gezin (behalve broer Ricking) naar een baseball-wedstrijd gaan kijken in Las Tablas: Los Santos – Chiriqui. En het was een echte battle bij mij thuis: mijn mama en zus waren voor Chiriqui, mijn papa en broertje voor Los Santos. Amai, het ging er hard aan toe! En natuurlijk probeerden ze me beide te overtuigen om in hun kleur te gaan en enkel voor hun groep te supporteren.. Maar, het was een leuke avond, gezellig zo allemaal samen. Nu merk ik hoe hard ik dat gemist heb in die eerste maanden dat ik hier..

Dinsdagmorgen ben ik samen met mijn klein broertje even naar Las Tablas gegaan, inkopen gaan doen om een taart te kunnen bakken voor de verjaardag van Caroline (AFS-er van Duitsland). ´s Avonds ook nog even op stap gegaan met mama en broertje en zus, gewoon om vanalles te regelen voor de volgende dag..

Woensdag was de grote fotoshoot-dag, een moment waarop ik al een aantal maanden zat te wachten. Ik ging eindelijk een pollera (= de traditionele jurk van Panama) aantrekken en er foto’s van laten nemen.. Heel de dag was ik dan ook daarmee bezig: ‘s morgens door mijn zus mijn nagels laten lakken, door mijn mama mijn haar laten kammen. Rond 2h naar buurvrouw Dalvis die mijn haar en make-up deed en me ook voor de rest perfect in orde bracht voor de foto’s. Dat alles heeft ongeveer een uur geduurd, en daarna heeft mijn zus een uur fotograaf gespeeld, en plezier dat ze erin had! Maar het resultaat mag er wel zijn, ik ben er in ieder geval super blij mee, weer iets dat ze me niet meer kunnen afnemen!

Rond 6h samen met Isabel naar Kimberly’s huis gegaan om de taart te bakken. Ook deze keer weer een chocoladetaart met glazuur én opschrift, we hadden weer aan alles gedacht! Daarmee dan naar het verjaardagsfeestje gegaan en lekker gesmuld, hmm..

Tiot.

Dinsdag 12 februari was het weer eens tijd voor een tripje met Jeroen, deze keer richting Playa Venao, helemaal in het zuiden van Los Santos. Doordat er niet veel bussen zijn die daar naartoe gaan heeft het ons wel wat tijd gekost om er te geraken. Gelukkig was er nog een cabaña vrij, dus we hadden een slaapplaats voor de komende dagen. Die avond konden we niets anders meer doen dan wat op het strand gaan wandelen en foto’s nemen. Per toeval ben ik er wel een vriend van de unif tegengekomen, Pipa. Hij was daar met een paar vrienden om te surfen, dus daar heb ik dan een babbelke mee zitten doen. ‘s Avonds voor een paar dollar heerlijke verse vis gegeten, hmm.

De volgende dag wilden Jeroen en ik naar Isla Cañas gaan, maar door gebrek aan transport zijn we er niet geraakt, jammer. Plan B was om beetje te surfen die dag, maar ongeveer tot 5h was het laagwater en was het dus ook niet de moeite om een bord te huren. Dan terug maar een strandwandeling gemaakt (andere richting deze keer) en wat fotoshoots gehouden, rustig maar nog wel tof.

Donderdag morgen vrij vroeg opgestaan om met de bus huiswaarts te keren, ook weer met wat vertraging door de schaarste aan bussen. In Las Tablas dan eerst nog samen pizza gaan eten en dan elk een andere bus genomen. Thuisgekomen en eigenlijk niets meer gedaan voor de rest van de dag. Busritten maken je echt moe, amai.

De volgende dag zat uitslapen er weer niet in, om 8h stond ik al in Las Tablas met mijn zus Mari en broer JJ voor een ochtendje sport. Op het programma stond zwemmen, basketbal, volleybal en voetbal. En om eerlijk te zijn, het was nog wel tof alleen een beetje warm op bepaalde momenten..

Zaterdag dan toch nog eens kunnen uitslapen, hmm.. Iets na de middag zijnw e met het hele gezin naar het werk van mijn gastpapa gegaan: een salina (waar zout wordt gemaakt). Ik heb er van mijn papa een prive-rondleiding gekregen en een hele uitleg over hoe het nu precies allemaal werk, best wel interessant. Rond 4h zijn we terug naar huis gegaan om ons te gaan klaarmaken voor de matanza (soort tuinfeest) waar we naartoe moesten. Op zich was dat zo speciaal, gewoon beetje met heel de familie samen gezeten, gebabbeld, gegeten en gedronken, gezellig dus.

Zondag was het een grote dag voor Mari en mezelf. Ons doel van die dag was een klein verjaardagsfeestje in elkaar steken voor onze papa die de volgende dag 40 jaar zou worden. ‘s Morgens samen naar Las Tablas gegaan om alles te kopen dat we nodig hadden om de verjaardagstaart te bakken. ‘s Namiddags met het hele gezin naar de rivier in Pilon, waar JJ, Mari en Ricking wat wilden zwemmen. Ondertussen een babbelke gedaan met mijn gastouders, niet speciaal maar wel leuk. Tegen 5h waren we terug thuis maar iets later vertrokken mijn zus en ik al terug om in Kimberly’s huis de taart te gaan bakken. Rond 7h was die klaar en ik moet eerlijk zijn, ze zag er heerlijk uit, amai! Met de verrassing dan terug naar huis gegaan en net voor we binnengingen de kaarsjes in de vorm van 40 aangestoken en beginnen zingen. Amai, mijn papa wist echt niet wat er gebeurde, hij had echt geen enkel vermoeden. Toen ik dan mijn Kdo afgaf was hij al helemaal van de kaart, hij begon zelfs bijna te wenen (al wilde hij dat zelf achteraf niet toegeven).. Na een familiefoto hebben we de taart aangesneden, de stereo super hard gezet en het feestje kon beginnen! De taart was heerlijk (al zeg ik het zelf) en de sfeer zat er al snel goed. Een geslaagde avond, missie volbracht, jippie!

De volgende morgen was het al vroeg dag, rond 6h moest ik al opstaan. Samen met mijn zus en broer moest ik om 8h de bus in Chitré nemen richting Santiago. Ook deze keer was het transport weer een spelbreker want we waren uiteindelijk pas rond kwart voor 9 in Chitré. Uiteindelijk was ik rond half 11 in Santiago, waar ik afgesproken had met Jeroen. Samen eerst een hostel gaan zoeken, onze spullen er afgezet en het centrum van Santiago een beetje gaan verkennen. De grote verrassing kwam iets later.. Plots, uit het niets, begon het super hard te regenen! Ik verschoot super hard, ik had al bijna 2 maand geen regen meer gezien. ‘s Avonds naar Els thuis gegaan, waar ook de andere AFS-studenten van Santiago waren. Rustig avondje gehad, beetje bijgepraat en plannen gemaakt voor de volgende dagen: uitstapje naar Santa Catalina!

Maar die plannen vielen bijna in het water.. ‘s Morgens net voor we naar de terminal wilden vertrekken kreeg Jeroen telefoon van zijn AFS-verantwoordelijke, met de boodschap dat we niet naar Santa Catalina mochten gaan en ‘s avonds al terug thuis moesten zijn.. Na 5 telefoontjes en een half uur onderhandelen mochten we dan uiteidelijk toch gaan, gelukkig maar. Dus, met 6 (Els, Kaitland, Melanie, Sabine, Jeroen en ik) de bus van half elf genomen, zodat we nog net op tijd waren voor de bus van 12h van Soná naar Santa Catalina. Meteen een slaapplaats gaan zoeken, een cabaña voor 3 personen.. Wel een beetje ongeluk met het weer, was aan het miezeren toen we er aankwamen. Meer dan een wandeling op het strand zat er die namiddag niet in. Op het menu ‘s avonds: pizza met seco of abuelo. Laat ons zeggen dat de sfeer er vrij snel goed inzat..

Volgende morgen was ik als eerste wakker, rond 9h en de zon scheen al heerlijk. Dus, buiten op terras gaan ontbijten en terwijl genieten van het uitzicht. Iets later kwamen onze buren (die we de vorige avond hadden leren kennen) vragen of ik meewilde naar Playa Estreno, zij gingen er surfen maar hadden nog plaats vrij in de auto. Daar kon ik geen nee op zeggen vond ik, direct gaan omkleden en ook gevraagd aan Jeroen of hij meewilde. Met ons twee dus mee naar het strand, amai, het was er echt super mooi. Even foto’s genomen, wat gezwommen en rond 12h terug naar onze cabañas gegaan. Rond 2h de bus richting Santiago genomen, rond 6h in de hostel aangekomen. ‘s Avonds samen met Lily, Josefine en Jeroen naar bar Olé gegaan, het was Ladies Night, kwam weer goed uit. En we hadden nog meer geluk, want we hadden ons op het terras gezet waardoor we ook de maanseclips gezien hebben, echt mooi.

Donderdag weer vroeg uit de veren, om 9h stonden we al te wachten op een bus naar Santa Fé. Daar meteen naar de rivier gegaan en er tubos (grote zwarte banden) gehuurd om er de rivier mee af te gaan. Je kan het vergelijken met de Lesse in België, alleen iets breder en wilder. Echt super leuk, 1 keer wel overkop gegaan en me beetje pijn gedaan, maar dat kon de pret niet bederven. Daarna de bus terug genomen richting San Francisco, waar we met Lily en Josefine aan de rivier hadden afgesproken. Daar ook een tijdje gezeten en gebabbeld, rond half 7 waren we terug thuis. Het plan voor die avond was oorspronkelijk om naar de ciné te gaan, maar uiteindelijk is het toch een avondje pool geworden. Tot mijn eigen verbazing (en waarschijnlijk ook die van Jeroen) met 2-1 van hem gewonnen. Meestal had ik gewoon puur geluk denk ik, tenzij ik misschien één van mijn verborgen talenten heb ontdenkt..

Ook vrijdag weer vroeg opgestaan, beloofde een lange dag te worden. Weer om 9h de bus genomen, deze keer richting Las Palmas. Toen we daar aankwamen direct op zoek gegaan naar de waterval, al hebben we wel een omweg gedaan in het heengaan.. De waterval was echt prachtig, veel hoger dan ik verwacht had. Daar hebben we even genoten van het uitzicht, om rond half 2 de bus terug te nemen. In Santiago was het van de ene op de andere bus, deze keer richting Puerto Mutis, een klein vissersdorpje aan de Pacifische Oceaan. We zijn er eigenlijk enkel naartoe gegaan omdat we gehoord hadden dat ze er heerlijke verse vis serveerden. En het was inderdaad zo: van waar we zaten konden we zien hoe ze de vissen klaarmaakten, het hele proces van de vissersboot tot in de pan, heerlijk. ‘s Avonds met alle AFS-ers (een 8-tal) uitgegaan naar Cash Mc. Kool, een plaatselijke bar. Daar was het geen Ladies Night, maar ben er wel een hele avond getrakteerd geweest, dus dat kwam op hetzelfde neer.

Vandaag dan uitgeslapen, rond half 12 waren we gepakt en gezakt, klaar om terug naar huis te gaan. Het was weer een leuke week, veel nieuwe en mooie dingen gezien, dingen gedaan om nooit te vergeten, leuke herinneringen!

Tiot.

Ps: Ik heb mijn nieuwe adres op mijn weblog gezet. Ik weet nog niet of ik hier tot het einde van mijn jaar hier zal wonen, maar voorlopig toch nog wel een tijdje. Dus voor zij die me een kaartje of brief willen sturen, ga je gang! Vergeet wel niet het telefoonnummer erbij te zetten, anders komt het waarschijnlijk niet aan.

Vrijdag 1 februari, begin van 4daags carnaval in heel Panama. Ik had er al veel over gehoord van vrienden en familie, maar toch was het nog verschieten toen ik zag hoe groot het was.

Vrijdag avond was ik met de duitse AFS meisjes van Guarare richtig Las Tablas getrokken. Eerst maakten de reinas van calle arriba en calle abajo hun intrede. Na een paar rondjes rond het park op hun praalwagens met eigen orkestje erachter, moesten we in PH zijn voor het echte feest. Bij toeval ben ik daar ook een groot deel van de belgische AFSers tegengekomen: Hannes, Paul, Sarina, Isabelle en Sebastien. Zij waren allemaal van Panama City afgezakt om hier in Las Tablas carnaval te vieren. De eerste avond was een succes: leuk feestje, goed gezelschap en ontspannen sfeer.

Na een korte nacht stonden we rond 10h al weer in het park van Las Tablas. Zoals hier in Panama de traditie is met carnavales heb je in de dag Culecos. Euhm.. wat? Om het makkelijk voor te stellen: in de straten rond het park staan grote tanks, volledig gevuld met water. Bovenop op die tanks staan een tiental mensen met brandweerslangen om de mensen beneden nat te spuiten. En als ik spreek over nat dan bedoel ik ook  nat, doorweekt gewoon. Maar hier heb je gelukkig wel de zon die je na een paar minuten al weel doet opdrogen, dus koud heb ik het nooit echt gehad. Ook de reinas deden ‘s middags een paar rondjes, telkens op andere wagens met andere kleren. Wanneer zij passeerden mocht er even geen water gespoten worden, maar eens ze gepasseerd waren begon het weer helemaal opnieuw!

Zo ging het 4 dagen aan een stuk door. Slapen deden we wanneer we tijd hadden: een paar uur s’ nachts/’s morgens en een paar uur ‘s avonds na de culecos. Het waren zware dagen, zeker op het einde werd het moeilijk om altijd wakker te blijven, maar we hebben het gehaald!

Het weekend erop, 8 en 9 februari, was er carnavalitos: een kleinere bescheidenere vorm van carnaval, maar op zich niet echt veel verschil. s’Avonds PH feestjes met evenveel alcohol, overdag culecos met iets minder water, gelukkig!

Tussen carnavales en carnavalitos door ben ik nog eens van gezin veranderd. Om de tel bij te houden: ik woon nu in mijn 5de gezin, dit keer in een gehucht dat La Enea heet, niet ver van Guarare. Ik heb er de oudste van de kinderen (broer van 17, zus van 16, broer van 10) en slaap samen met mijn zus op de kamer. Ook dit gezin is normaal gezien tijdelijk, al is het nog niet zeker wanneer ik er zal weggaan. Mijn gezin heeft gezegd dat ik zo lang mag blijvan als ik wil en dat ze alleen het beste voor me willen. Het is een doorsnee Panamese familie, ze hebben niet veel luxe, maar wel een enorm groot hart! En om eerlijk te zijn: dit is het eerste gezin dat echt als familie aanvoelt.. Heerlijk, zeker na 5 maand.

Tiot.

PS: Het adres op mijn weblog is nog steeds mijn oude adres in Chitre en klopt dus niet meer. Van zodra ik meer weet zet ik mijn nieuw adres online.

Vorige week maandag met de bus richting Boquete gegaan. Jeroen wachtte me daar op, die was er al een paar dagen. Ons plan: dinsdag Volcan Baru beklimmen om op het hoogste punt van Panama te kunnen staan! Dus, maandag avond al vrij vroeg in ons bed gekropen want de wekker zou snel terug afgaan..

4h dinsdagmorgen, tijd om op te staan. Alles in onze rugzakken gestoken wat we nodig hadden en richting de voet an de volkaan vertrokken. Om 5h dan aan de beklimming begonnen, met enkel het licht van de (volle) maan en mijn petzl-lamp. Rond 7h onze eerste echte pauze gehouden, onbijten bij zonsopkomst. We hadden geluk dat we net een goed plaatsje gevonden hadden om te zitten, waar we een heerlijk uitzicht hadden.

Al vrij snel terug vertrokken, we hadden nog een lange weg te gaan.. Na 15km stappen met een hoogteverschil van 1500m waren we samen om 11h op de top van de vulkaan. Pff, ik was blij dat we er na 6h stappen eindelijk waren. Ik was uitgeput maar tegelijkertijd super blij dat ik er geraakt was. En eerlijk, ik was wel fier op mezelf dat ik niet opgegeven had! Het was zwaar, bijna continu stijgen, maar wel meer dan de moeite waard. Het uitzicht was ongelooflijk, als er even geen wolken waren konden we beide zeeën tegelijkertijd zien: richting Volcan de Pacifische Oceaan, richting Bocas del Toro de Caraïbische Zee. Echt, het was er prachtig, alleen een beetje frisjes. Op 3475m was er wel een beetje meer wind + het klimaat in Boquete is ook wel iets frisser. Dus heel lang zijn we niet op de top gebleven, want ook dat was nog een hele wandeling terug naar beneden. Rond half 1 waren we op de top vertrokken en pas rond half 6 waren we weer helemaal beneden. Uitgeput, echt volledig ‘op’. Thuis gekomen, gedouchet, gegeten en direct gaan slapen. Kortom: het was een zware dag, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb!

Tiot.

PS. Voor diegenen die het nog niet weten, ik ben vorige zondag ook nog eens van familie veranderd. Voorlopig woon ik in een gezin in Guararé, een dorpje op 30min van Chitré. Hier ga ik waarschijnlijk tot na carnaval wonen om dan hopelijk voor de laatste keer te veranderen van gezin.. Ik hou jullie op hoogte, maar weet dat het mijn adres dat op mijn weglog staat nu dus niet meer klopt! Ik pas het aan van zodra ik terug ergens vast woon.